ที่ตั้งและอาณาเขตของบาหลี
 บาหลีอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะชวา บาหลีเป็นเกาะเล็กๆ ที่มีความยาวจากหัวเกาะถึงท้ายเกาะประมาณ 150 กิโลเมตร อยู่ติดกับเกาะชวา มีพื้นที่ 5,634.40 ตารางกิโลเมตร ระยะ เหนือ - ใต้ ยาว 90 กม. ; ตะวันออก - ตก ยาว 150 กม., มี ชายหาดรวม? 529 กิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างเส้นรุ้ง(Latitude) 8 องศา 03'40" - 8 องศา 50'48" ใต้ ระหว่างเส้นแวง(Longitude) 114 องศา 25'53" ? 115 องศา 42'40" ตะวันออก

............................................................................................................
เขตเวลาของบาหลี?
ประเทศอินโดนีเซีย แบ่งออกได้เป็น 3 เขตเวลา โดยเกาะบาหลีใช้เวลามาตรฐานอินโดนีเซียกลาง ซึ่งเร็วกว่าเวลามาตรฐานที่เมืองกรีนิซ (GREENWICH) 8 ชั่งโมง หรือเร็วกว่าประเทศไทยหนึ่งชั่งโมง และเท่ากับเวลาที่สิงคโปร์และฮ่องกง

............................................................................................................
สภาพภูมิอากาศในบาหลี
 เนื่องจากบาหลีตั้งอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรอุณหภูมิจึงตกอยู่ในช่วง 21-32 องศาเซลเซียส (70-90 อาศาฟาเรนไฮน์) โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยที่ 26 อาศาเซลเซียส (78 องศาฟาเรนไฮน์) บาหลีมีฤดูกาลเพียง 2 ฤดู คือ ฤดูแล้งและฤดูมรสุม ฤดูแล้งเริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงพฤศจิกายน โดยมีเดือนกรกฎาเป็นเดือนที่มีอากาศเย็นที่สุดในช่วงปี ฤดูมรสุมเริ่มตั้งแต่เดือน พฤศจิกายน  เมษายน เดือนมกราคม เป็นเดือนที่มีปริมาณน้ำฝนสูงที่สุดของปี สภาพอากาศของบาหลีมีความชื้นราว 75 % ตลอดปี

............................................................................................................
การแต่งกายของชาวบาหลี
 ชาวอินโดนีเซียให้ความสำคัญกับการวางตัวในที่สาธารณะ การแต่งกายก็สำคัญ กิริยาท่าทางแบบฮิปปี้ไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับในหมู่คนท้องถิ่น การสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ เยินๆ อาจลดโอกาสของคุณที่จะได้รับบริการดีๆ ไปได้ โดยเฉพาะในสถานที่ราชการ เสื้อแขนกุด กางเกงขาสั้น และกระโปรงสั้นไม่ใช่เครื่องแต่งกายที่เหมาะสม เครื่องแต่งการสำหรับผู้ชายที่ควรสวมใส่เมื่อเข้าสถานที่ราชการคือ กางเกงขายาวและเสื้อมีแขน กระโปรงชุดหรือเสื้อมีแขนและกระโปรงสำหรับผู้หญิง สำหรับวาระสำคัญหรือในงานที่เป็นทางการ ผู้ชายมักใส่เสื้อบาติก (BATIK) หรือ อิกัต (IKAT) และกางเกงขายาว ส่วนผู้หญิงมักสวมกระโปรงชุด เสื้อแจ็กเก็ตชนิดบางหรือเสื้อสเว็ตเตอร์ เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับผู้ที่ต้องการเดินทางในพื้นที่ภูเขา

 การเยี่ยมชมวัด คุณต้องแต่งกายอย่างสุภาพ ในชุดปะคะเอียน อะดัต (PAKAIAN ADAT หรือเครื่องแต่งกายท้องถิ่น) ซึ่งประกอบด้วย เคน (KAIN) เคอบะยา (KEBAYA) และผ้าคาดสำหรับผู้หญิง? และอุเดง (UDENG หรือผ้าพันศรีษะ) เคน และ ซะปุต (SAPUT หรือ กระโปรง) เสื้อสุภาพ และผ้าคาดสำหรับผู้ชาย คุณควรมีผ้าโสร่ง ติดตัวไว้ด้วยในกรณีที่คุณใส่ขาสั้น หากคุณเห็นว่าในวัดกำลังมีพิธีกรรม คุณควรรออยู่ด้านนอกจนงานเสร็จ คุณไม่ควรลืมว่า งานประจำเทศกาลของวัด และพิธีกรรมอื่นๆ เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สำหรับชาวบาหลี และควรแต่งการให้เหมาะสมกับกาลเทศะ

............................................................................................................
วัฒนธรรมและขนบธรรมเนียมของชาวบาหลี
 ชาวบาหลีเชื่อว่าโลกคือบ้านของพวกเขาและนักเดินทางคืออาคันตุกะของพวกเขา ถึงแม้ว่าการขยายตัวของการท่องเที่ยวในช่วงที่ผ่านมาทำให้ท่าทีเชิงบวกนี้ได้เปลี่ยนไป แต่ชาวบาหลีในปัจจุบันก็ยังเป็นหนึ่งในกลุ่มชนที่มีความเป็นมิตร และน้ำใจไมตรีสูงมากกลุ่มหนึ่ง และก็ยังคงเป็นผู้ที่มีประเพณี เป็นหัวใจของการดำรงชีวิต นักท่องเที่ยวควรให้ความเคารพต่อประเพณีและทัศนคติของชาวบาหลี ที่อาจแตกต่างจากทัศนคติของตน ชาวบาหลีมีความสุภาพเป็นอย่างมาก และรอยยิ้มเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของเกาะ ในปัจจุบันการทักทายด้วยการจับมือแบบตะวันตกเป็นการทักทายที่ใช้อยู่ทั่วไปทั้งชายและหญิง การใช้มือข้างซ้ายในการให้หรือรับของเป็นพฤติกรรมต้องห้าม (เนื่องจากมือข้างซ้ายใช้สำหรับทำกิจกรรมในห้องน้ำ) การใช้มือซ้ายชี้ก็เป็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมเช่นกัน และการกระดิกนิ้วเรียกก็ถือว่าเป็นการไม่สุภาพอย่างมากเช่นกัน

............................................................................................................
การปกครองในบาหลี
บาหลีเป็นหนึ่งในยี่สิบเจ็ดจังหวัดของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย แต่ละจังหวัดมีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นผู้ปกครอง ผู้ว่าราชการของบาหลีพำนักอยู่ในเมืองเดนปะซาร์ บาหลีแบ่งออกได้เป็น แปดคะบูปะเตน (KABUPATEN-หรือเขต) แต่ละคะบูปะเตน มี บุปะตี (BUPATI) เป็นผู้ปกครอง บุปะตียังแบ่งย่อยออกไปอีกเป็น เคอชะมะตัน (KECAMATAN ? หรือตำบล) บาหลีมี 51 เคอชะมะตัน แต่ละแแห่งอยู่ภายใต้การดูแลของชะมัต (CAMAT) บาหลีมีหมู่บ้านที่เป็นทางการอยู่ 564 แห่ง แต่ละแห่งมีเปอร์บะเคล (PERBEKEL) เป็นผู้นำหมู่บ้านส่วนหมู่บ้านที่มีอยู่ดั้งเดิมเรียกว่า เดซาอะดัต (DESA ADAT) มี 1456 แห่ง และแบ่งย่อยออกเป็น 3627 บันจาร์ (BANJAR หรือชุมชนของหมู่บ้านเล็กๆ) ซึ่งมีเคลียน (KLIAN) หรือผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้ดูแล
 การปกครองของจังหวัดบาหลี แบ่งเป็น 8 เขต และ 1 เมือง (*)

 1 เมืองได้แก่ เดนปาซาร์ (ยังไม่ได้สร้าง)">เดนปาซาร์ Denpasar?
8 เขต ได้แก่ บาดุง Badung / บางลี Bangli / บูเลเลง Singaraja(สิงงะรายา) / เกียนย่า Gianyar / เยิมบรานา Negara?(เนการ่า) / การังอาเซิม Amlapura(อัมลาปูรา) / กลุงกุง Semarapura (เซอมาราปูรา) / ตาบานัน Tabanan ?

.....................................................................................
ประชากรในบาหลี
 ปัจจุบัน บาหลีมีประชากร 3,422,600 คน แบ่งออกเป็น 
 ชาย 1,724,300 คน 
 หญิง 1,698,300 คน 
 โดยแบ่งเป็นช่วงอายุดังนี้
1. อายุ 0-14 ปี = 812,400 คน
2.อายุ 15- 64 ปี = 2,393,000 คน
3. อายุ 65 ปี ขึ้นไป = 217,200 คน

 คำขวัญประจำชาติอินโดนีเซีย ได้แก่ ?ภินเนคา ตุงกัลป์ อิคา? (BHINNEKA TUNGGAL IKA) หรือเอกภาพในความหลากหลาย ภาษาประจำชาติ หรือ บะหะซา อินโดนีเซีย เป็นภาษาที่ผู้คนตั้งแต่ทางเหนือสุดของคาบสมุทรสุมาตรา เกาะชวา ไปจนถึงอิเรียนจะยา (IRIAN JAYA) สามารถเข้าใจได้ทั้งสิ้น ในการฝึกภาษาอินโดนีเซีย คุณควรจำหลักภาษาที่สำคัญสองสามข้อให้ได้ โดยสังเกตได้จากคำคุณศัพท์ที่ตามหลังคำนามเหมือนในภาษาไทย เช่น บ้านใหญ่ คือ รุมาห์เบอซาร์ (RUMAH แปลว่า บ้าน และ BESAR แปลว่า ใหญ่) ภาษาอินโดนีเซีย มีคำที่ใช้ในกาลเทศะ ต่างๆ กันเช่นเดียวกับภาษาไทย เช่น คำที่ใช้กับผู้ที่มีวัยวุฒิสูงกว่า การเรียกแทนชายที่มีอายุมากกว่าผู้พูด มักใช้คำว่า บะปัค (BAPAK) หรือ ปัค (PAK) ซึ่งแปลว่าพ่อ ส่วนผู้หญิงใช้คำว่า อิบู (IBU) ซึ่งแปลว่าแม่, คำว่า เนียวเนีย (NYONYA) ใช้เรียกผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว และ คำว่าโนนา (NONA) ใช้สำหรับเรียกผู้หญิงโสด

............................................................................................................
หน่วยเงินตราและการแลกเปลี่ยนภายในบาหลี
หน่วยเงินตราของอินโดนีเซีย เรียกว่า รูเปียห์ (REPIAH) ซึ่งมักเขียนกันย่อๆ ว่า Rp โดยเขียนไว้ข้างหน้าจำนวนเงิน นักเดินทางจำนวนมากเรียกรูเปียห์ ว่า รูปี ซึ่งเป็นวิธีเรียกที่ไม่ถูก หน่วยเล็กๆ อย่าง Rp. 5, 10 และ 25 มักไม่ค่อยใช้กัน Rp.50 อยู่ในรูปของเหรียญ ส่วน Rp. 100, 500,1000 มีทั้งที่เป็นเหรียญและธนบัตร ส่วน Rp. 5000, 10000, 20000 และ 50000 มีเฉพาะในรูปธนบัตร จำนวนต่ำกว่า Rp.50 แทบไม่มีให้เห็นในปัจจุบัน ยกเว้นในซุปเปอร์มาเก็ต ซึ่งใช้ในการทอน คุณควรติดเหรียญและธนบัตรย่อย เช่น Rp.100 ไว้ โดยเฉพาะเวลาเดินทางออกไปนอกเมือง
การแลกเงินในบาหลี ธนาคารและหน่อยบริการแลกเงินที่เป็นทางการ จะให้อัตราการแลกเงินตราต่างประเทศ (ไม่ว่าจะเป็นเงินสดหรือเช็คเดินทาง) ในอัตราสูงสุด โรงแรมมักให้อัตราแลกเงินที่ต่ำกว่าธนาคารมาก การแลกเงินทุกครั้ง ควรตรวจดูจำนวนเงินว่าตรงกับอัตราแลกเปลี่ยนหรือไม่ และอย่าลืมเก็บใบเสร็จไว้ด้วย ผู้รับแลกเงินตามสนามบินและหาดคูต้า ขึ้นชื่อในเรื่องโกงอัตราแลกเปลี่ยนกับนักท่องเที่ยวอยู่บ่อยๆ ซึ่งคุณควรระวังเรื่องนี้ให้มาก
บัตรเครดิตในปัจจุบัน ร้านค้าจำนวนมากทั้งที่เป็นร้านเล็กและร้านใหญ่ รับบัตรเครดิต แต่ก็มีการคิดค่าธรรมเนียมราว 3-5 เปอร์เซ็นต์ นอกจากนี้แล้ว คุณยังสามารถเบิกเงินสดล่วงหน้าจากบัตรเครดิตได้ ในพื้นที่ท่องเที่ยว? ซึ่งมีตู้ ATM อยู่ทั่วไป
การรับและโอนเงิน การโอนเงินจากต่างประเทศเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก หากคุณไม่สามารถนำเงินที่ต้องการใช้ติดตัวมาได้ทั้งหมดในรูปของเช็คเดินทาง คุณมีทางเลือก 2 ทาง, อย่างแรกคือให้ส่งเงินมาทาง TELEX มายังธนาคารที่ให้บริการนี้ หรืออย่างที่สอง คือให้คนซื้อตั๋วแลกเงินธนาคารแล้วส่งมาให้? โรงแรมขนาดใหญ่ในคูต้าและอุบุด มักมีสาขาของธนาคารที่สำคัญตั้งอยู่ หากคุณเปิดบัญชีไว้ในสาขาของธนาคารดังกล่าว คุณสามารถใช้บริการโอนเงินโดยตรงได